Przynależność z van
Dzisiaj nauczysz się mówić, czyje coś jest, gdy właścicielem jest osoba z imieniem, na przykład Anna. Ten sam sposób działa też z innymi właścicielami.
Masz już zaimki dzierżawcze dla właściciela, takie jak , i . Ale dla Anny nie ma zaimka dzierżawczego, więc niderlandzki używa innego sposobu, ze słowem van. Tutaj van znaczy mniej więcej „należący do”.
To, że mówisz, czyje coś jest, ma swoją nazwę: przynależność. Brzmi poważnie, ale odpowiada tylko na pytanie „czyje to jest?”.
Najpierw rzecz, potem van, potem właściciel
Po niderlandzku najpierw mówisz rzecz. Potem przychodzi van, a właściciel jest na końcu. Samo słowo jest krótkie i lekkie, a w zdaniu prawie znika.
| Niderlandzki | Słowo po słowie | Znaczenie |
|---|---|---|
| ten rower należący do Anny | rower Anny | |
| ta książka należąca do Toma | książka Toma | |
| ta torba należąca do Sary | torba Sary |
Spójrz na rzecz: zachowuje swój rodzajnik, jak w de fiets, het boek i de tas. Zaimek dzierżawczy albo zaimek wskazujący zajmuje miejsce rodzajnika tuż przed rzeczownikiem, więc rodzajnik znika. van stoi za rzeczownikiem, więc rodzajnik zostaje.
van to przyimek, tak jak , i . Ale tamte słowa mówią, gdzie coś jest, a van mówi, czyje coś jest. W innych zdaniach van może też znaczyć „od, z”, ale to poznasz później. Żeby powiedzieć, skąd pochodzisz, nadal używasz uit: (Jestem z Holandii.)
Właścicielem może być każdy rzeczownik
Właścicielem nie musi być imię. Może nim być rzeczownik z rodzajnikiem albo zaimek dzierżawczy z rzeczownikiem.
pies mężczyzny (ten pies należący do tego mężczyzny)
samochód sąsiada (ten samochód należący do tego sąsiada)
dom mojej mamy (ten dom należący do mojej mamy)
Nowe słowo buurman oznacza sąsiada, mężczyznę. Znasz już , czyli sąsiadkę. Z powodu van we właścicielu nic się nie zmienia: zachowuje swój rodzajnik albo zaimek dzierżawczy, jak w de man, de buurman i mijn moeder.
Więcej niż jedna
Gdy jest więcej niż jedna rzecz, van się nie zmienia, zmieniają się tylko rzeczowniki. W liczbie mnogiej mogą być rzeczy, właściciele albo jedno i drugie.
książki dzieci
rowery moich przyjaciół (vrienden = przyjaciele)
pokoje domu (kamers = pokoje)
Ostatni przykład pokazuje, że właścicielem nie musi być osoba. Dom ma pokoje, więc pokoje „należą do domu”.
Krótki sposób dla imion: -s
Przy imieniu jest drugi, krótszy sposób. Dodajesz -s do imienia i stawiasz imię przed rzeczą.
| Z van | Z -s |
|---|---|
Oba sposoby w każdym wierszu znaczą to samo. W drugim wierszu Anna kończy się na a, więc przed s stoi apostrof: Anna's. Znasz go ze słowa . Nie słychać go, a oddziela s od samogłoski. Używaj go po imieniu, które kończy się na a, i, o, u albo y. Po większości innych liter apostrofu nie ma: Toms boek, a nie Tom's boek (to niepoprawne).
Imię z -s też zajmuje miejsce rodzajnika przed rzeczownikiem, tak jak mijn, więc rodzajnik znika: Toms boek, nigdy het Toms boek (to nie jest po niderlandzku).
W tym kursie krótki sposób jest tylko dla imion. Ze słowem takim jak man albo buurman używaj van: . De mans hond to nie jest po niderlandzku. Sposób z van działa przy każdym właścicielu, także przy imionach, więc gdy nie masz pewności, używaj van. W tej lekcji ćwiczysz głównie van.
Łańcuch właścicieli
Możesz dodać van jeszcze raz. Każde van to kolejny krok w stronę właściciela, a łańcuch czytasz od początku.
przyjaciel Anny
mama przyjaciela Anny
Powiedz drugi przykład powoli: mama, przyjaciela, Anny. Oto jeszcze jeden, z nowym słowem de sleutel, czyli klucz.
klucz od drzwi domu
Posłuchaj rytmu: rzeczowniki są mocne, a każde van między nimi jest słabe i szybkie. Na razie dwa takie słowa pod rząd w zupełności wystarczą.
W zdaniu
Rzecz, van i właściciel zawsze trzymają się razem. W zdaniu zajmują jedno miejsce, więc licz miejsca, a nie słowa.
To jest samochód mojego taty.
Dom Toma jest tutaj.
Pies sąsiadów nazywa się Max.
Gdzie są buty dzieci?
Dwa nowe słowa: de buren to sąsiedzi, a de schoenen to buty.
W pierwszym zdaniu Dat stoi na pierwszym miejscu, is na drugim, a cała grupa de auto van mijn vader na trzecim. W drugim zdaniu het huis van Tom to cztery słowa, ale jedna grupa, więc zajmuje pierwsze miejsce, a czasownik nadal stoi na drugim. W ostatnim zdaniu waar stoi na pierwszym miejscu, czasownik zijn na drugim, a grupa przychodzi po nim.
Teraz spójrz na czasowniki. W trzecim zdaniu sąsiadów jest więcej niż jeden, ale czasownik to heet, forma dla jednej osoby lub rzeczy. Czasownik pasuje do rzeczy, czyli psa, a nie do właściciela. W ostatnim zdaniu butów jest więcej niż jeden, więc czasownik to zijn.
Czyje to jest? Van wie
Znasz , słowo pytające o osobę. Postaw przed nim van, a zapytasz „czyje”: , słowo po słowie „należący do kogo”.
Czyja to książka?
To jest książka Toma.
W odpowiedzi też jest van. Van wie trzyma się razem na początku, tak jak hoe oud, i zajmuje pierwsze miejsce. Czasownik stoi na drugim miejscu.
Oto to samo pytanie przy więcej niż jednej rzeczy.
Czyje są tamte torby?
To są torby studentów.
Studenten to studenci. W odpowiedzi mówisz, czym są te rzeczy, więc jest Dat zijn, jak w poprzedniej lekcji. Czasownik to zijn, bo toreb jest więcej niż jedna.
Krótkie odpowiedzi: van mij, van jou
Gdy wszyscy wiedzą, o którą rzecz chodzi, nie nazywasz jej znowu. Mówisz tylko, czyja jest.
Czy ta książka jest twoja?
Nie, jest jego.
Jest moja.
Słowo po słowie to „należący do ciebie”, „do niego” i „do mnie”. Po van używaj form akcentowanych i , a nie krótkich me i je. Właściciel stoi na końcu odpowiedzi i to on jest najważniejszy, więc ma formę akcentowaną. Dla innych właścicieli używasz , , , , i .
Porównaj te dwa zdania.
To jest moja książka.
Jest moja.
Znaczą prawie to samo. Różnica polega na tym, że mijn potrzebuje rzeczownika tuż za sobą, a van mij może stać samo, więc to jest krótka odpowiedź.
Posłuchaj wszystkiego razem
Lekcja niderlandzkiego się skończyła, a wszędzie leżą torby i książki. Próbujesz ustalić, co jest czyje. Słuchaj linijka po linijce i wyłapuj van: jest krótkie i lekkie, ale pojawia się w każdej linijce.
| Kto | Niderlandzki | Znaczenie |
|---|---|---|
| Ty | Czyja to książka? | |
| Sąsiad | To jest książka Toma. | |
| Ty (do Toma) | Czy ta książka jest twoja? | |
| Tom (patrzy na innego mężczyznę) | Nie, jest jego. | |
| Ten drugi mężczyzna | Jest moja. | |
| Ty | Czyje są tamte torby? | |
| Sąsiad | To są torby studentów. |
Sąsiad się pomylił: książka nie jest Toma, tylko tego drugiego mężczyzny. Słuchaj końca każdej odpowiedzi, bo tam jest właściciel: Tom, jou, hem, mij, de studenten.
Spróbuj samodzielnie
Rzecz, van, właściciel. W nawiasie jest rzecz i właściciel. Powiedz całe wyrażenie, a potem sprawdź odpowiedzi.
- (de fiets, Tom)
- (de hond, mijn vader)
- (de tassen, de man)
- (het huis, de buren)
- (de sleutel, de auto, mijn moeder)
Krótki sposób. Powiedz to z -s. Pomyśl o apostrofie.
- (de tas van Sara)
- (het huis van Tom)
- Czy możesz powiedzieć de hond van de man z -s? Tak czy nie?
Czyje? Powiedz całe pytanie albo zdanie.
- Zapytaj: czyja to książka?
- Powiedz: to jest książka Anny. (Zacznij od Dit is …)
- Zapytaj: czyje są tamte torby?
Krótkie odpowiedzi. Ktoś pyta, czy ta torba jest twoja. Powiedz odpowiedź.
- Powiedz: Jest moja.
- Powiedz: Nie, jest jego.
- Powiedz: Nie, jest jej.
O tobie. Pomyśl o czymś, co należy do przyjaciela, sąsiada albo kogoś z twojej rodziny. Powiedz to z van, według tego wzoru: . Potem powiedz o tym całe zdanie, według tego wzoru:
Odpowiedzi
- : najpierw rzecz, potem van, potem właściciel.
- : właściciel zachowuje swój zaimek dzierżawczy.
- : tassen to liczba mnoga, a van się nie zmienia.
- : właścicieli jest więcej niż jeden, a van się nie zmienia.
- : klucz, samochód, moja mama. Czytaj od początku.
- : Sara kończy się na a, więc przed s stoi apostrof.
- : Tom kończy się na m, więc apostrofu nie ma.
- Nie. Krótki sposób jest tylko dla imion. Powiedz: .
- : mówisz, czym coś jest, więc Dit is …. Krótki sposób z Anna's też jest dobry.
- : toreb jest więcej niż jedna, więc czasownik to zijn.
- : po van forma akcentowana mij.
Podsumowanie
Teraz umiesz powiedzieć, czyje coś jest. Zachowaj tę tabelę i do niej wracaj.
| Chcesz powiedzieć | Wzór | Przykład |
|---|---|---|
| Czyje coś jest | rzecz + van + właściciel | |
| Krótki sposób, dla imienia | imię + s (po a, i, o, u albo y: najpierw apostrof) | , |
| Czyje to jest? | Van wie + czasownik + rzecz | |
| Krótka odpowiedź | Het is van + mij, jou, hem, haar, ons, jullie, hen, u |
- Rzecz stoi na początku i zachowuje swój rodzajnik. Właścicielem może być imię, rzeczownik z rodzajnikiem albo zaimek dzierżawczy z rzeczownikiem: .
- Przy więcej niż jednej rzeczy van się nie zmienia, zmieniają się tylko rzeczowniki: .
- Dodaj van jeszcze raz, żeby zrobić łańcuch, i czytaj go od początku: .
- Cała grupa zajmuje w zdaniu jedno miejsce, a czasownik pasuje do rzeczy, nie do właściciela:
- Używaj -s tylko z imionami; przy każdym innym właścicielu używaj van.
- Po van używaj form akcentowanych mij i jou, a nie me i je.
Następna lekcja: przymiotniki, takie jak (mały) i (nowy), i małe -e, które czasem się do nich dołącza.